Şimdi nasıl desem…

Standard

Gönlü hoş olmayınca eli kolu kalkmaz insanın der annem;doğru,gönlüm hoş değil!üst üste gelir mi herşey?bazen gelir,bazen boyunu aşar yüzdüğün deniz ,ne kadar iyi yüzersen yüz,alıverir dalgalar altına seni!nefes alamazsın,imdat desen sesin çıkmaz.

İşte o günlerdeyim,yanımda olanlar var canlarım onlar;paylaştıklarım,beni hiç bırakmayanlar!bir de geçmişte hayatıma girip varlığının üstüne kilometreler girenler var.bugün onlardan birinin yazdıklarıyla eğilmiş sırtım doğruldu,içimde tükenen umut,biraz tomurcuk oldu…

İyi insanlar var evet,çok iyi insanlar var;namuslu,çıkarsız,yalansız,dolansız insanlar…onların hürmetine dünya dönüyor tezine aynen katıldığım insanlar!bugün beni ağlatan,varlığı dünyaya ışık saçan ,kalbi en kıymetli pırlantadan daha değerli sibel meltem benli;buraya da yazıyorum çünkü bu yazı senin sayende yazıldı,sen çok yaşa,oğullarında ,sevdiklerinde…samimiyetine ,yıllar sonra uzattığın dost eline,içtenliğine bin teşekkür,umut hala var diye hissettim haftalar sonra ilk defa….

Reklamlar

Birgün!

Standard

Sabah demeye dilimin varmadığı,henüz ortalığın karanlık olduğu 5:30’da,bir minnakın beni ittirmesiyle uyandım😊bu duygunun ne kadar güzel olduğunu unutmamayı diledim o an!sonra mutfağa geldim,bir gece önce özene bözene yapıp,içine damla çikolata yerine,top karabiber koyarak😁 mahfolmuş hissettiğim sonra azimle tek tek tüm karabiberleri tepelerinden yakalamak suretiyle son anda kurtardığım,vişneli tarttan bir dilim kestim,evin sabahki sessizliğini içime çektim tüm bunları yaparken,içini dolduran herşey uykudayken sevdim evimi birkez daha!sütümü alıp salona geçtim,lülü’nün balıklarını besledim,vahşi doğaya direnen😊yavruları saydım,kayıp olmamasına şaşırarak😍sonra yavaş yavaş gün ışıdı,yaşamanın varolmanın nasıl bir mutluluk olduğunu kalbimin en içinde hissettim,tüm iyi insalar için sağlık diledim yine…güneş evimin içine doğdu yine,türlü gölge oyunları yaparak oynadı tüm duvarlarda!sevdim,güneşi!hissettirdiği duyguya bin şükür ederek,açtım balkon kapısını,baharın kokusunu çektim ciğerlerime,bu mevsimin getirdiği her zerreyi nasılda sevdiğimi ,kaç bahar daha görebileceğimi düşündüm sonra!ama hemen kovaladım o fikri,üzmesin beni diye!an’da kalmaya odaklanmalı insan ,mutluluk ‘o an’da çünkü….

Ve sonra uyanma saati geldi,her sabah olduğu gibi,biraz önce sadece bana ait olan evren,biraz sonra yeniden normala dönecekti her sabah olduğu gibi!öperek uyandırdım sıcak poğaça gibi yataklarında yatan tüm güler ailesi bireylerini😊kulaklarına ‘şahane birgün bekliyor bizi’diye fısıldadım!ikiside homurdandı tabi😊

Kendime ait her an’ı,huzur,sağlık,mutlulukla gelen her sabahı,bana verilen her hediyeyi,her günü,her baharı merakla ve şükürle bekler olduğumu farkettim orta yaşa yaklaştığımdan beri!

Birkez daha dua ettim,şükrettim,tüm varlığıma🙏 ve hayatın bana kattıklarına….
 

Cebimdeki kelimeler….

Standard

Yine eve ana-kız geldik!biraz tartıştık yine,alışveriş poşetlerini paylaştık,yine ben yemek yaparken o ödev yaptı,piyano çaldı yine biraz zorlayarak başladı tabii,sonra yine kaptırdı kendini müziğin büyüsüne!yine defalarca alkışladım onu elimdeki tahta kaşığı mutfak tezgahına bırakıp ,alkış sesini duyunca yüzünde oluşacağını adım gibi iyi bildiğim gülüşünü hayal ederek!bugün ilk kez sütlaç pişirdi,yine inatla ben yapıcam diyerek tabi!yine kötü haber aldım sevdiklerimden,yine ağladım hıçkırıklara boğularak!!!yine kavga ettim hayatın boktan,arsız,yüzsüz haliyle…

Sonra ,sonra babamız geldi,kız sütlaçı bitirdi,hıçkırıklarım kesildi,hayat herşeye rağmen yine bi doz umut zerketti damarlarıma,yine lülün yatağına yattık üçümüz,yine bebeği sevdik,kimin eline tekme atacak oyunu oynadık yine….ufaktan bir isim krizi yaşadık yine,sonu tatlıya bağlanan!

Yine onlar baba-kız kitap okurken uykuya daldılar,ben yine loş ışıkta sallanan koltuğuma oturdum,yine her anın üzerinden geçti hafızam,bugünü anılarıma kaydettim,içimde yeşerenle,baharın yeşerttiklerine şükrettim.evimdeki huzura şükrettim,en çok sağlığa şükrettim,herkes için diledim tüm bunları,en çokta en ihtiyacı olanlar için,ailem için….

Şimdi üzerlerini açmışlar mı bakmaya giderim,birinin elinden ayıcığını,diğerininkinden kitabını alırım,birer küçük öpücük kondururum yine yanaklarına tüm günün tuhaflığına inat ,onlarla birlikte varolabilmek için ,onlara sahip olduğum için,beneğim için tüm hücrelerimle şükredip,iyi dilemekten başka,ne gelir ki elimden,elimizden!!!!

Hayat herkese insaflı davran,aslında biz,biz,ne kadar da güçsüz,ne kadar da savunmasız… 

 

Niye yazamıyorum…

Standard

Hayat akıyor,akmıyor çağlıyor hatta!ve ben bu yıl çarpma öğrenen bir 2. Sınıf çocuğu annesiyim,grip,soğuk algınlığının envayi çeşitiyle mücadele eden bir hemşireyim,8.sınıfları TEOG sınavına yetiştiren bir öğretmenim…..aslında bu liste daha uzun ama yaşarken olduğu gibi koş koş olmasın diye yazmadım!elbette beni hala okuyan(ki ordaysan)sevgili okur;biliyorum sende aynısın,hayat bize hep aynı yemeği pişiriyor sanki!
Ama bu ara hani bazen olur ya koşar koşar ve bir an durursun,senle durur herşey,ciğerin yanmaz,dalağın sızlamaz o an,yorgun değilsindir artık ,işte öyle bi an vardır ya sevgili okur,öyle garip haller içindeyim ben yine!
Biraz boşluk,biraz hüzün,biraz tuhaf zamanlar…

Ölüm’le barışmak…

Standard

Adadayız,yukardaki kiliseye yürüyoruz patika yoldan.lül babasını bitmek bilmeyen sorularıyla almış götürmüş benden ilerdeler,bense sessizliğe teslim olmuşum,o an farkediyorum arkamdaki 50’lerine merdiven dayamış çifti!nedense onların akademisyen olduklarını düşünüyorum bir an ve ister istemez kulak kabartıyorum söylediklerine,’ölümle bir kavgamız var ‘diyor adam,oysa bu gerçeği kabullensek canımız bu kadar yanmayacak….
Bir an geri geliyorum bulunduğum an’a!tanıdığım birinin ölmüş olduğunu hatırlıyorum yeniden,tedavi olmaya giderken ona bakan gözlere dönüp’iyileşip gelicem,üzülmeyin ‘dediğini anlatıyor birisi…
Her acı düştüğü yeri yaksada en çok,duyduğun her haberde kendi gerçeğine üzüldüğünü düşünüyorum o an.bilinmez,karanlık,yalnız bir kelime ‘ölüm’!söylerken bile ürpertiyor insanın içini.lül’e anlatmaya çalışıyorum tüm bu karmaşanın içinde ne olup bittiğini,dilim döndüğünce…ve sormasın diye dua ettiğim soruyu soruveriyor işte kızım,anne peki sen ölünce yinede beni görecek misin?
Eylülcüğüm diyorum tüm soğukkanlı hücrelerimi bir araya toplayarak inan bana bi yolu varsa,tek bi yolu bile varsa ,seni görebilmek için elimden geleni yapıcam diyebiliyorum o anda…
Söz mü anne diyor cevaptan emin olamadığı için belki,söz kızım diyorum,söz dirsek sözü!
Gözleri parlıyor,ellerimizi birbirine çarparak o malum hep söylediğimiz tekerlemeyi söylüyoruz gülerek’bir sağ,bir sol,çift ,çift ,ters,düz…tekerleme bitinceduyulan son ‘şaaak’ın ardından aynı anda ‘söööözzz’diye bağırıp gülüyoruz birlikte!onun hafızasına bu sahne kazınsın diye dua ediyorum içimden,’umarım o gün geldiğinde bu anı hatırlayıp gülümsersin canım kızım….’

IMG_8549.JPG

Kardeş….

Standard

Hmmm,mevzu derin olunca,girizgahta zor oluyo haliyle!
Dayısını anlatıyor arkadaşı deniz’e (deniz’in kardeşi var antiparantez)evleneceğini,bebekleri olacağını bla bla…
Durdu durdu ‘biliyomusun deniz,benim çocuğumun ne dayısı ne teyzesi olmayacak😥
Yılmazla gözgöze geldik bir anda,tamm’allaaammm neler oluyoorrr derkennnn,bi tane daha salladııı!’anne-baba biliyomusunuz ben sizin bana yaptığınızı yapmıcam,ben çocuuma bi kardeşş yapıcam,onu yalnız bırakmıcammm’deyipppp,acıttıı canımızı,kapak oldu bize de!
Nası olur,düşününce mümkün değil sanki,sanki maddi manevi olmaz’mış gibi geliyor,hem lül,hem benim okul,hadi bir de sana riskli gebelik(ki bakınız ilkinde bir kanama-bir amniyosentez-down riski-birde erken doğum riski yaşayan bir gebeysennnn,uffffff!
Çok zor,bu boktan dünyaya bi sabi daha,tabakalar deliniyo,su bitiyo,dünya her geçen gün savaşa yürüyorfilan falan …
İşte bu aralarrr biraz karışığımm,bi bebek kokusu geliyo burnuma ,lülüm’ün minik bebek yüzü geliyo aklıma,o zaman daha çok korkuyorum….içimde o kımıltıyı yenidennn,ufffff!
Çok zor çok zor……..

20140705-000249-169229.jpg

Zaman…

Standard

Ne acayip bir şeysin sen…
Daha dün gözü gözümde,ağzı mememde bi,4,5 kilo değil miydi o?
Çıtt sese uyanan,saatlerce nedenini bilmediğim ağlama krizlerine giren,kucağımdan hiç bırakmadığım kimdi peki…
Erkenden yürüyüp beni peşinden iki büklüm koşturan,konuşmaya başlayıpta hiç susmayan…
Eee peki bugün sahnede izlediğim hale ne ara dönüştün sen,ne ara koza yırtıldı,kelebeğimin kanatları uzandı gökyüzüne doğru???
İki farklı şehirde yaşayıp,farklı okullara hemmen uyum sağlayan,birgün dahi bu konuda kapris yapmayan!
Kalbim,yawrum,kelebeğim,meleğim;
Evet,kolay bi bebek değildin, ve evet kolay bi çocukta olmadın,birbirimizi yediğimizde oldu,oluyor çokça!
Ama o duruşun,pes etmeyişin,uyum sağlama tavrın,o yüzündeki heycan,yeteneğin,herşeye karşı meraklı halin…
Bin kere milyon kere şükür Allah’a!gururla,gözyaşıyla,büyümene şahit olayım,iyiki senin annenim,iyiki dünyaya gelmek için beni seçtin!
Sen benim meleğimsin…
Seni çooookkkkk seviyorum…

20140531-030818.jpg

20140531-030845.jpg

20140531-030900.jpg